Błona naczyniowa gałki ocznej



Zaraz pod twardówką znajduje się druga warstwa – błona naczyniowa gałki ocznej. Od strony wewnętrznej twardówki błona naczyniowa tworzy naczyniówkę, a bliżej rogówki ciało rzęskowe i tęczówkę.

NACZYNIÓWKA - znajduje się w niej gęsta sieć naczyń tętniczych i żylnych. Ma ona duże znaczenie odżywcze dla siatkówki. Ku przodowi przechodzi w ciało rzęskowe i tęczówkę.

CIAŁO RZĘSKOWE -
równie bogato unaczynione, zbudowane z mięśni gładkich rzęskowych, które połączone są z więzadełkami biegnącymi do soczewki. Skurcz tych mięśni powoduje uwypuklenie lub spłaszczenie soczewki i jest ważny przy widzeniu obrazów z bliska i daleka.

TĘCZÓWKA - jest umięśnioną częścią błony naczyniowej otaczającą źrenicę. Tęczówka ma kształt krążka. Dzięki zawartemu w niej pigmentowi jest kolorowa. Kolor tęczówki zależy od ilości pigmentu w jej przedniej warstwie, tzw. zrębie (gdy bardzo dużo tęczówka brązowo - czarna), oraz w tworzącym jej tylną powierzchnię nabłonku barwnikowym (gdy prześwieca przez zrąb tęczówka niebieska). Mięśnie tęczówki pozwalają na zwiększanie lub zmniejszanie dopływu światła przez regulację wielkości źrenicy.

ŹRENICA
jest to otwór przez, który przechodzą promienie świetlne do wnętrza oka.  Ustawiona jest przed soczewką, a jej odruchowe zwężanie i rozszerzanie zachodzi pod wpływem mięśni gładkich tęczówki, to ona warunkuje dopływ światła do wnętrza oka. Można ją porównać do przesłony w aparacie fotograficznym. Średnica źrenicy może wynosić od 3 do 6mm, a proces jej rozszerzania i zwężania jest niezależny od naszej woli.

Pomiędzy rogówką a tęczówką jest przestrzeń nazywana przednią komorą oka, wypełniona płynem, który odpływa do kąta tęczówkowo – rogówkowego, gdzie zostaje wchłonięty przez żyły wodne, mające połączenie z żyłami twardówki. Możliwość samoczynnej regulacji ilości płynu zawartego w komorze przedniej odgrywa dużą role przy utrzymaniu stałego ciśnienia w gałce ocznej.

SOCZEWKA - jest zawieszona na więzadełkach Zinna, które przymocowują ją do ciała rzęskowego. Znajduje się za tęczówką, a jej zadaniem jest dalsze załamywanie promieni świetlnych przechodzących przez źrenicę. Podobnie do rogówki jest przeźroczysta, ma torebkę zewnętrzną, obejmującą przezroczyste masy białkowe, które w wieku starszym najczęściej ulegają zmętnieniu, powodując zaćmę. Posiada dwie wypukłe powierzchnie, a jej kształt powoduje to, że ma dużą zdolność do załamywania promieni świetlnych wpadających do oka. Ostre widzenie na bliższą lub dalszą odległość jest normalnie regulowane przez dwuwypukłą soczewkę, odbywa się ono odruchowo, samoczynnie. Gdy soczewka ulega uwypukleniu (pogrubieniu), wtedy silniejsze jest załamywanie promieni świetlnych i umożliwione widzenie z bliska, natomiast wówczas, gdy soczewka ulega spłaszczeniu, możliwe jest widzenie z daleka. Ta zdolność przystosowania oka do widzenia z bliska i z daleka nazywana jest akomodacją oka, czyli nastawnością. Jest ona zależna przede wszystkim od soczewki. Dzięki niej człowiek widzi przedmioty położone w różnej odległości od oka.

Tylnia komora oka to przestrzeń między soczewką a tęczówką. Wypełniona jest płynem przeźroczystym, produkowanym przez ciało rzęskowe. Płyn ten przedostaje się przez źrenicę do komory przedniej oka i odpływa do układu żylnego przez kąt tęczówkowo- rogówkowy.

Z tyłu za soczewką wypełnia wnętrze całej gałki ocznej przezroczysta, galaretowata masa, zawierająca około 98% wody, zwana ciałem szklistym. Z przodu ma ono wyraźnie zagłębienie, w którym umieszczona jest soczewka. Ciało szkliste powoduje utrzymanie wypukłości gałki ocznej oraz reguluje ciśnienie śródgałkowe.
Wspólną cechą ciała szklistego, soczewki, płynu wodnego i rogówki jest ich przejrzystość. Promienie świetlne przechodzące przez ten układ, zwany układem dioptrycznym oka, ulegają załamaniu. Jest to koniecznym warunkiem wytworzenia się obrazu na siatkówce.